Thuismuseum spuugt een zeepbel per half uur
door Dijlan van Vlimmeren
Een schilderij lenen is niets nieuws. Maar een installatie, videokunst of een muurschildering lenen kon niet eerder. De Haagse kunstenares Esther Didden bedacht het concept ‘Het Nieuwe Huren’ als alternatief op de traditionele kunstuitleen. Het publiek wordt met “Het Nieuwe Huren” niet in de buitenruimte maar thuis geprikkeld: een heroriëntering op de eigen vertrouwde omgeving.
De Artotheek van het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam test op dit moment met Esther Didden of deze geleende kunstvormen geschikt zijn voor de huiskamer. Gistermiddag maakten ze een rondje langs de eerste drie Rotterdamse proefpersonen. Tijdens de pilot periode is de tijdelijke ingebruikneming gratis. De leenbedragen worden pas vastgesteld als na de evaluatie blijkt dat "Het Nieuwe Huren” aanslaat. Drie kunstenaars zijn door Didden gevraagd een kunstwerk te maken voor een publiek dat iedere dag hetzelfde is. Deze kunstwerken moesten aan een aantal voorwaarden voldoen; er moet kunnen worden gewoond, gegeten en gespeeld.
Peter Westenburg uit Brussel bedacht een “goede” en een “slechte” kalenderblok die je a la het scorebord bij een tafeltenniswedstrijd om klapt. Iedere dag noteren de huurders hun hoogte- en dieptepunt. Reflectieve routine, daar komt het volgens Westerberg op neer. Proefpersonen zijn Frans en (hoogzwangere) Yvonne Rijns uit de nieuwbouwwijk Nessellande. "Mijn man is tot de conclusie gekomen dat hij een saai leven heeft." Hoogte punten tot nu toe zijn een zonnige ochtend op het strand in Hoek van Holland en de honkbalwedstrijd Spanje-Nicarague. Dieptepunten zijn de mislukte groentetaart en de oorontsteking bij Mart van bijna tweeënhalf. Het absolute hoogtepunt laat zich gemakkelijk raden: de geboorte van het tweede kind. Yvonne: ,, Frans schrijft met name over zijn werk. Ik ben veel meer bezig met Mart en de baby.”
De Amsterdamse kunstenaar Natasja Kensmil heeft van houtskool en muurschildering gemaakt in de huiskamer van Rietje Mandos in Schiebroek. Kensmil heeft rokende Mondos geportretteerd. In de walm van de brandende sigaret is het patroon van het vloerkleed verwerkt. In de laatste rookpluim van dierbare foto’s verwerkt: oma Rietje met haar kleindochter, Rietje met haar oudere zus op de lagere school en haar broer in cowboy kleren. De muurschilderingen is bewust hoog opgetekend zodat de kleinkinderen de schilderstreken niet met hun handjes kunnen wegwegen. Rietje Mandos heeft even moeten wennen aan de muurschildering. ,,In het begin wist ik niet of dat ik het mooi moest vinden.” Na anderhalve maand valt het haar ineens niet meer op. Als de pilotperiode is afgelopen wordt de muurschildering door de kunstenares ‘weg gelatexd’. Houden mag ze hem niet want dan zou de impulsieve werking verloren gaan. ,,Ik heb zelf geen idee of dat ik de muurschildering ga missen.”
De Rotterdamse kunstenaar Jeroen Eisenga ontwierp een zeepbellenmachine. Deze machine symboliseert een draagbaar museum. Eens in het half uur spuugt hij een keer zeepbel. ,,Je moet er een heel lullig gevoel bij krijgen,”vindt hij. De machine is een metafoor voor de kunstwereld: ‘opgeblazen ofwel gebakken lucht’. Op deze manier uit hij zijn ongenoegen over de machtige museumbonzen.
Een schilderij lenen is niets nieuws. Maar een installatie, videokunst of een muurschildering lenen kon niet eerder. De Haagse kunstenares Esther Didden bedacht het concept ‘Het Nieuwe Huren’ als alternatief op de traditionele kunstuitleen. Het publiek wordt met “Het Nieuwe Huren” niet in de buitenruimte maar thuis geprikkeld: een heroriëntering op de eigen vertrouwde omgeving.
De Artotheek van het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam test op dit moment met Esther Didden of deze geleende kunstvormen geschikt zijn voor de huiskamer. Gistermiddag maakten ze een rondje langs de eerste drie Rotterdamse proefpersonen. Tijdens de pilot periode is de tijdelijke ingebruikneming gratis. De leenbedragen worden pas vastgesteld als na de evaluatie blijkt dat "Het Nieuwe Huren” aanslaat. Drie kunstenaars zijn door Didden gevraagd een kunstwerk te maken voor een publiek dat iedere dag hetzelfde is. Deze kunstwerken moesten aan een aantal voorwaarden voldoen; er moet kunnen worden gewoond, gegeten en gespeeld.
Peter Westenburg uit Brussel bedacht een “goede” en een “slechte” kalenderblok die je a la het scorebord bij een tafeltenniswedstrijd om klapt. Iedere dag noteren de huurders hun hoogte- en dieptepunt. Reflectieve routine, daar komt het volgens Westerberg op neer. Proefpersonen zijn Frans en (hoogzwangere) Yvonne Rijns uit de nieuwbouwwijk Nessellande. "Mijn man is tot de conclusie gekomen dat hij een saai leven heeft." Hoogte punten tot nu toe zijn een zonnige ochtend op het strand in Hoek van Holland en de honkbalwedstrijd Spanje-Nicarague. Dieptepunten zijn de mislukte groentetaart en de oorontsteking bij Mart van bijna tweeënhalf. Het absolute hoogtepunt laat zich gemakkelijk raden: de geboorte van het tweede kind. Yvonne: ,, Frans schrijft met name over zijn werk. Ik ben veel meer bezig met Mart en de baby.”
De Amsterdamse kunstenaar Natasja Kensmil heeft van houtskool en muurschildering gemaakt in de huiskamer van Rietje Mandos in Schiebroek. Kensmil heeft rokende Mondos geportretteerd. In de walm van de brandende sigaret is het patroon van het vloerkleed verwerkt. In de laatste rookpluim van dierbare foto’s verwerkt: oma Rietje met haar kleindochter, Rietje met haar oudere zus op de lagere school en haar broer in cowboy kleren. De muurschilderingen is bewust hoog opgetekend zodat de kleinkinderen de schilderstreken niet met hun handjes kunnen wegwegen. Rietje Mandos heeft even moeten wennen aan de muurschildering. ,,In het begin wist ik niet of dat ik het mooi moest vinden.” Na anderhalve maand valt het haar ineens niet meer op. Als de pilotperiode is afgelopen wordt de muurschildering door de kunstenares ‘weg gelatexd’. Houden mag ze hem niet want dan zou de impulsieve werking verloren gaan. ,,Ik heb zelf geen idee of dat ik de muurschildering ga missen.”
De Rotterdamse kunstenaar Jeroen Eisenga ontwierp een zeepbellenmachine. Deze machine symboliseert een draagbaar museum. Eens in het half uur spuugt hij een keer zeepbel. ,,Je moet er een heel lullig gevoel bij krijgen,”vindt hij. De machine is een metafoor voor de kunstwereld: ‘opgeblazen ofwel gebakken lucht’. Op deze manier uit hij zijn ongenoegen over de machtige museumbonzen.
